Μια κάμερα δεν «βλέπει». Καταγράφει έναν αριθμό από pixel πάνω σε κάθε μέτρο του στόχου. Από αυτόν τον αριθμό εξαρτάται αν το υλικό θα χρησιμεύσει σε κάτι ή αν θα δείχνει απλώς ότι πέρασε κάποιος.
Τι είναι
Σύστημα βιντεοεπιτήρησης είναι οι κάμερες μαζί με τη μετάδοση, την καταγραφή και τη διαχείριση του υλικού. Η σειρά προτύπων είναι η IEC 62676, που στην Ελλάδα ισχύει ως ΕΛΟΤ EN 62676. Το Μέρος 1-1 λέει τι πρέπει να κάνει το σύστημα. Το Μέρος 4 λέει πώς μελετιέται, πώς εγκαθίσταται, πώς παραδίδεται και πώς ελέγχεται.
Το πιο χρήσιμο που φέρνει το Μέρος 4 είναι ότι σε αναγκάζει να πεις από την αρχή τι ακριβώς θέλεις να φαίνεται. Αυτό μεταφράζεται σε pixel ανά μέτρο. Στην έκδοση του 2015 οι βαθμίδες ήταν τέσσερις: για να ανιχνεύσεις ότι υπάρχει κάποιος χρειάζονται 25 pixel ανά μέτρο, για να παρατηρήσεις τι κάνει 62,5, για να αναγνωρίσεις κάποιον που ήδη ξέρεις 125, και για να ταυτοποιήσεις άγνωστο πρόσωπο 250. Τον Οκτώβριο του 2025 το πρότυπο αναθεωρήθηκε και οι τιμές άλλαξαν συνολικά, οπότε κάθε μελέτη πρέπει να λέει σε ποια έκδοση στηρίζεται.
Στην πράξη: η ίδια κάμερα που δείχνει καθαρά πρόσωπο στα δύο μέτρα, στα δέκα μέτρα μόλις που δείχνει ότι κάποιος στέκεται εκεί. Δεν χάλασε. Μοιράστηκαν τα ίδια pixel σε μεγαλύτερο πλάτος.
Πότε το χρειαζόμαστε
Εδώ το εμπόδιο δεν είναι τεχνικό, είναι νομικό, και είναι αυστηρό.
Η Οδηγία 1/2011 της Αρχής Προστασίας Δεδομένων δέχεται τον σκοπό της προστασίας προσώπων και αγαθών, αλλά μόνο εφόσον δεν μπορεί να καλυφθεί με ηπιότερο μέσο (άρθρο 5). Το άρθρο 6 απαγορεύει κατά κανόνα να πιάνει η κάμερα δρόμο και πεζοδρόμιο, απαγορεύει να πιάνει πόρτες και εσωτερικό γειτονικών χώρων, και απαγορεύει εντελώς κάμερες σε τουαλέτες, αποδυτήρια και λουτρά. Η παράγραφος 5 του ίδιου άρθρου απαγορεύει την καταγραφή ήχου.
Στον χώρο εργασίας ισχύει το άρθρο 27 του ν. 4624/2019: η κάμερα μέσα στον χώρο εργασίας «επιτρέπεται μόνο εάν είναι απαραίτητη για την προστασία προσώπων και αγαθών», το υλικό «δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιηθεί ως κριτήριο για την αξιολόγηση της αποδοτικότητας των εργαζομένων», και οι εργαζόμενοι ενημερώνονται γραπτά. Η Αρχή έχει επιβάλει πρόστιμα όταν η κάμερα έπιανε περισσότερα από όσα χρειαζόταν ή όταν έλειπε η γραπτή ενημέρωση — στις αποφάσεις 12/2021 και 25/2024.
Υπάρχει και υποχρέωση μελέτης επιπτώσεων. Ο κατάλογος της απόφασης 65/2018 της Αρχής βάζει σε αυτές που τη χρειάζονται την παρακολούθηση μεγάλης κλίμακας με κάμερες σε χώρο όπου έχει πρόσβαση το κοινό.
Τι κερδίζουμε
Ένα σύστημα που έχει μελετηθεί σωστά δίνει υλικό που στέκει σε έλεγχο και σε δικαστήριο. Ένα σύστημα που δεν έχει μελετηθεί δίνει ώρες καταγραφής χωρίς καμία χρήσιμη πληροφορία, και από πάνω εκθέτει τον ιδιοκτήτη σε πρόστιμο.
Κερδίζετε καθαρούς χρόνους. Η Οδηγία 1/2011 ορίζει ότι το υλικό σβήνεται το αργότερο σε δεκαπέντε εργάσιμες ημέρες όταν δεν έχει συμβεί τίποτα, κρατιέται τριάντα ημέρες σε χωριστό αρχείο όταν το περιστατικό αφορά εσάς, και τρεις μήνες όταν αφορά τρίτους. Σε πολυκατοικίες και κτίρια γραφείων ο χρόνος πέφτει στις σαράντα οκτώ ώρες. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων προσθέτει ότι όσο πιο μεγάλος ο χρόνος που κρατάτε το υλικό, και ιδίως πάνω από εβδομήντα δύο ώρες, τόσο περισσότερο πρέπει να δικαιολογήσετε γιατί.
Κερδίζετε τέλος σωστή ενημέρωση. Από τη Σύσταση 2/2020 της Αρχής, η ενημέρωση γίνεται σε δύο επίπεδα. Πρώτα η πινακίδα, ορατή από κάθε είσοδο, με τον σκοπό, το ποιος είναι ο υπεύθυνος, αναφορά στα δικαιώματα και παραπομπή στην πλήρη ενημέρωση. Και μετά η πλήρης ενημέρωση, εύκολα προσβάσιμη, που λέει μεταξύ άλλων πόσο καιρό κρατιέται το υλικό και ποιοι το βλέπουν.
Ένα παράδειγμα
Κατάστημα ζητάει «μια κάμερα στο ταμείο». Μπαίνει μία που πιάνει ολόκληρο τον πάγκο, τρία μέτρα πλάτος. Μετά από κλοπή, το υλικό δείχνει ότι κάποιος πλησίασε το ταμείο, αλλά δεν απαντάει στο ποιος ήταν. Ο λόγος είναι ότι τα pixel της κάμερας μοιράζονται σε όλο το πλάτος που πιάνει: όσο πιο φαρδύ το πεδίο, τόσο λιγότερα pixel πέφτουν σε κάθε μέτρο. Για να ταυτοποιηθεί άγνωστο πρόσωπο, η έκδοση του 2015 ζητούσε 250 pixel ανά μέτρο, δηλαδή πεδίο κάτω από ένα μέτρο στις συνηθισμένες αναλύσεις. Η λύση δεν ήταν ακριβότερη κάμερα. Ήταν δύο κάμερες με χωριστή δουλειά: μία φαρδιά που δείχνει τι έγινε στον χώρο, και μία στενή, στραμμένη στο σημείο όπου στέκεται ο πελάτης, που δείχνει ποιος ήταν.
Πηγές: IEC/EN 62676-1-1:2013 και EN 62676-4:2015 (ΕΛΟΤ EN 62676-4), όπως αναθεωρήθηκε με την EN IEC 62676-4:2025· ΑΠΔΠΧ, Οδηγία 1/2011 «Χρήση συστημάτων βιντεοεπιτήρησης για την προστασία προσώπων και αγαθών», άρθρα 2, 5, 6, 8 και 15· ΑΠΔΠΧ, Σύσταση 2/2020· ΑΠΔΠΧ, Απόφαση 65/2018 (ΦΕΚ Β΄ 1622/2019)· ΑΠΔΠΧ, Αποφάσεις 12/2021 και 25/2024· ν. 4624/2019 (Α΄ 137), άρθρο 27· Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Προστασίας Δεδομένων, Κατευθυντήριες Γραμμές 3/2019.
Δείτε επίσης τη σελίδα μας για τις κάμερες ασφαλείας.